بازگشت به ریشه‌های Onimusha

مجموعه Onimusha یکی از بازی‌های شاخص نسل پلی‌استیشن ۲ بود و آخرین نسخه اصلی آن، Onimusha: Dawn of Dreams، در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. حالا پس از نزدیک به ۲۰ سال، کپکام این مجموعه را با داستانی تازه به میدان بازگردانده است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های Way of the Sword این است که بازی به‌جای دنبال کردن روند رایج بسیاری از اکشن‌ماجراجویی‌های جدید، ساختار ساده‌تر و کنترل‌شده‌تری دارد. خبری از جهان بسیار وسیع، چرخه‌های تکرارشونده یا سازوکارهای پیچیده‌ای که دائماً بازیکن را درگیر سیستم‌های فرعی کنند نیست. کپکام همان پایه‌ای را که از Onimusha انتظار داریم نگه داشته و بیشتر روی کیفیت مبارزات و نحوه ارائه ماجرا تمرکز کرده است.

حتی در طراحی مبارزات نیز بازی تلاش نمی‌کند صرفاً با افزایش سرعت یا بالا بردن بی‌حدوحصر درجه سختی، چالش ایجاد کند. شخصیت اصلی سنگین‌تر حرکت می‌کند و نبردها ریتمی حساب‌شده‌تر دارند؛ بااین‌حال، همین کندتر بودن به معنای ساده بودن بازی نیست. برعکس، مبارزات به زمان‌بندی دقیق و واکنش درست بازیکن وابسته‌اند.

میازاکی نیست؛ موساشی است

داستان بازی شما را در نقش میاموتو موساشی قرار می‌دهد؛ شمشیرزن افسانه‌ای ژاپنی که برای بسیاری از مخاطبان احتمالاً نامش با مانگای معروف Vagabond گره خورده است.

موساشی در جریان ماجرا با جنماها، موجودات شیطانی مجموعه، مبارزه می‌کند و در این مسیر از قدرت ارواح و سلاح‌های اونیکه به او سپرده شده‌اند بهره می‌گیرد. بازی در روایت خود تنها به تاریخ واقعی ژاپن متکی نیست و عناصر فولکلور این کشور را نیز با فضای وحشت ترکیب می‌کند؛ ترکیبی که از همان ابتدا حال‌وهوای آشنای Onimusha را زنده نگه می‌دارد.

این فضای ترسناک شباهت‌هایی با Resident Evil دارد، اما همه‌چیز در دوره سامورایی‌ها و با حال‌وهوای سینمای کلاسیک ژاپن روایت می‌شود. تأثیر فیلم‌های کلاسیک این کشور در کارگردانی صحنه‌ها کاملاً محسوس است و فضای بازی فقط به مبارزه خلاصه نمی‌شود.

حتی ظاهر موساشی نیز با یک چهره آشنا برای علاقه‌مندان سینمای ژاپن پیوند خورده است؛ مدل چهره این شخصیت بر اساس توشیرو میفونه، بازیگر فقید ژاپنی، طراحی شده است.

شروعی آهسته، اما فضاسازی قدرتمند

بازی از همان ابتدای کار تلاش می‌کند بازیکن را وارد فضای داستان کند. بخش آغازین نقش نوعی آموزش را هم ایفا می‌کند و هم‌زمان اطلاعات لازم برای ورود به دنیای بازی را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.

با این حال، شروع بازی نسبت به ادامه آن کمی طولانی و آرام است و مدتی زمان می‌برد تا کنترل کامل موساشی را در اختیار بگیرید. این مسئله ریتم ابتدایی را اندکی کند می‌کند، هرچند اثر قابل‌توجهی بر تجربه کلی ندارد.

یکی از نقاط قوت دیگر، شخصیت‌پردازی است. موساشی و همراهانش از نظر شخصیتی به‌خوبی پرداخته شده‌اند و ارتباط گرفتن با آن‌ها زمان زیادی نمی‌برد. حتی مأموریت‌های فرعی نیز صرفاً برای پر کردن نقشه طراحی نشده‌اند. تعداد این مأموریت‌ها زیاد نیست، اما هرکدام ارتباطی با فضای روایت دارند و به جای اینکه شبیه فعالیتی کاملاً جدا از داستان به نظر برسند، بخشی از جهان بازی را تکمیل می‌کنند.

مبارزاتی که روی زمان‌بندی حساب می‌کنند

مهم‌ترین بخش Way of the Sword بدون شک سیستم مبارزه آن است.

کپکام مکانیک دفاع در لحظه مناسب و ایسن (Issen) را که از عناصر شناخته‌شده Onimusha هستند، حفظ کرده، اما آن‌ها را گسترش داده است. در اصل، ایده ایسن این است که ضربه دشمن را درست در لحظه مناسب پاسخ دهید تا بتوانید ضدحمله‌ای قدرتمند اجرا کنید. این مکانیک در نسخه جدید همچنان اهمیت زیادی دارد و بخش مهمی از مبارزات را شکل می‌دهد.

نکته مهم این است که بازی برای ایجاد چالش، مبارزات را بیش از حد سریع نکرده است. برخلاف برخی آثار اکشن مدرن که کوچک‌ترین اشتباه در زمان‌بندی می‌تواند خیلی سریع مجازاتتان کند، Way of the Sword ریتمی سنگین‌تر و کنترل‌شده‌تر دارد. بنابراین بازیکن فرصت بیشتری برای درک الگوی حملات و واکنش به آن‌ها دارد، اما همچنان باید دقیق باشد.

برخورد شمشیرها حس وزن و ضربه مناسبی دارد و اجرای موفق یک دفاع کامل یا ایسن، رضایت‌بخش است. همین دقت در زمان‌بندی، باعث می‌شود حتی مبارزات معمولی هم صرفاً به فشردن مداوم دکمه حمله تبدیل نشوند.

این رویکرد از یک طرف برای بازیکنان عادی قابل‌دسترس‌تر است و از طرف دیگر برای کسانی که می‌خواهند تمام حرکات را دقیق اجرا کنند، فضای کافی برای مهارت‌آموزی ایجاد می‌کند.

نوار استقامت؛ اما نه آن چیزی که انتظار دارید

Way of the Sword از یک سیستم مبتنی بر نوار استقامت برای موساشی و دشمنان استفاده می‌کند، اما عملکرد آن با بسیاری از بازی‌های مشابه متفاوت است.

در اینجا خبری از کاهش دائمی نوار استقامت هنگام حمله کردن نیست. این نوار زمانی اهمیت پیدا می‌کند که موساشی ضربه دریافت کند. در مبارزه با برخی دشمنان و به‌خصوص باس‌ها، کاهش استقامت طرف مقابل اهمیت زیادی دارد و بازیکن باید با استفاده از دفاع مناسب، پارری، جاخالی و دیگر تکنیک‌ها این نوار را پایین بیاورد.

وقتی استقامت دشمن شکسته شود، فرصت مناسبی برای وارد کردن آسیب بیشتر ایجاد می‌شود و می‌توان بخش قابل‌توجهی از نوار سلامتی او را کم کرد.

این سیستم به‌خصوص در مبارزه با باس‌ها خودش را نشان می‌دهد. دشمنان الگوهای حمله متفاوتی دارند؛ بعضی آرام‌تر هستند، بعضی با سرعت بیشتری حمله می‌کنند و برخی ضربات خود را با تأخیر اجرا می‌کنند. بنابراین صرفاً یاد گرفتن یک واکنش کافی نیست و باید برای هر نوع حمله، پاسخ مناسب را پیدا کنید.

توانایی‌های جدید، بدون شلوغ کردن گیم‌پلی

یکی از تصمیم‌های موفق طراحی بازی، معرفی تدریجی مکانیک‌های جدید است. قابلیت‌هایی مانند پارری، جاخالی دقیق، حالت Scorching و در نهایت تبدیل شدن به Onimusha همگی به‌مرور در اختیار بازیکن قرار می‌گیرند.

در نتیجه، از همان ساعت‌های ابتدایی با انبوهی از مهارت‌ها و سیستم‌های مختلف روبه‌رو نمی‌شوید. هر قابلیت زمانی وارد بازی می‌شود که بتواند واقعاً در مبارزات به کار بیاید و ارتقای آن نیز تأثیر محسوسی در نحوه مبارزه دارد.

حالت Scorching نیز با انجام تعدادی دفاع کامل شارژ می‌شود و می‌تواند قدرت تهاجمی موساشی را افزایش دهد. این سیستم باعث می‌شود دفاع کردن فقط راهی برای زنده ماندن نباشد و به بخشی از برنامه هجومی بازیکن تبدیل شود.

شش سلاح Oni و یک شمشیر اصلی

موساشی در این نسخه برخلاف بسیاری از بازی‌های نقش‌آفرینی، مجموعه بزرگی از شمشیرهای مختلف ندارد. سلاح اصلی او یک شمشیر است که به‌مرور ارتقا پیدا می‌کند.

در کنار آن، با استفاده از دکمه R می‌توان به یکی از شش سلاح Oni دسترسی داشت. هرکدام از این سلاح‌ها کاربرد متفاوتی دارند؛ یکی برای کنترل گروهی از دشمنان مناسب است، دیگری به آزاد کردن ارواح سلامتی کمک می‌کند و برخی دیگر شکستن نوار استقامت دشمن را آسان‌تر می‌کنند.

تنوع این سلاح‌ها به بازیکن اجازه می‌دهد روش مبارزه مورد علاقه خود را پیدا کند. البته بعد از آشنا شدن با همه آن‌ها، طبیعی است که یک سلاح بیشتر با سبک بازی فرد هماهنگ شود و در ادامه بیشتر از همان گزینه استفاده کند.

ساختار بازی یادآور Onimusha 2 است

از نظر طراحی محیط و نحوه پیشرفت، Onimusha 2 یکی از منابع الهام مهم برای این نسخه به نظر می‌رسد.

موساشی بارها به شهر کیوتو بازمی‌گردد و مانند ساختار نسخه دوم، این محل به‌تدریج با مأموریت‌های فرعی و رازهای جدید گسترده‌تر می‌شود. برخی از مناطق نیز امکان بازگشت دارند و همین موضوع باعث می‌شود اکتشاف فقط به حرکت رو به جلو محدود نباشد.

جست‌وجوی محیط‌ها منابع و آیتم‌هایی در اختیارتان می‌گذارد که برای ارتقای لباس، سلاح و تجهیزات موساشی استفاده می‌شوند. طلسم‌ها و آیتم‌های تزئینی نیز در محیط‌ها وجود دارند و بعضی از آن‌ها قابلیت ارتقا دارند.

بیش از ۴۱ ساعت برای تجربه ۱۰۰ درصدی

مدت زمان بازی تا حد زیادی به نحوه‌ای که آن را تجربه می‌کنید بستگی دارد. در این بررسی، تمام محتوای بازی روی درجه سختی Action انجام شده و تکمیل ۱۰۰ درصدی آن کمی بیشتر از ۴۱ ساعت زمان برده است.

در صورت تمرکز صرف روی پایان دادن به داستان، می‌توان بازی را در حدود ۳۰ ساعت یا کمتر تمام کرد. البته صرف‌نظر کردن از بخشی از ارتقاها می‌تواند بعضی بخش‌های بازی را سخت‌تر کند.

جایی که روند جمع‌آوری منابع کمی خسته‌کننده می‌شود، مراحل پایانی بازی است. در ابتدای مسیر پیدا کردن مواد لازم برای ارتقا متعادل‌تر است، اما برخی از آخرین ارتقاها به منابع کمیابی نیاز دارند و پیدا کردن آن‌ها ممکن است بازیکن را مجبور کند چند بار به مناطق قبلی، به‌خصوص کیوتو، برگردد.

از طرف دیگر، درجه سختی نیز از منوی تنظیمات قابل تغییر است و همین موضوع باعث می‌شود بازی برای بازیکنان کم‌تجربه‌تر نیز دسترس‌پذیرتر باشد.

عملکرد فنی روی Switch 2

از نظر بصری، نسخه Switch 2 عملکرد بسیار خوبی دارد. مدل شخصیت‌ها و محیط‌ها با جزئیات بالایی نمایش داده می‌شوند و بازی هم در حالت دستی و هم هنگام اتصال کنسول به تلویزیون ظاهر مناسبی دارد.

البته برخی جزئیات، از جمله مو و آب، در حد بهترین بخش‌های گرافیکی بازی نیستند؛ اما این موارد تأثیر محسوسی بر کیفیت کلی تجربه نمی‌گذارند.

یکی از نکات مهم‌تر، عملکرد روان بازی است. Way of the Sword روی Switch 2 در حالت دستی نیز کنترل دقیقی دارد و برخلاف بعضی بازی‌های اکشن که به دلیل سرعت بالای مبارزات استفاده از کنترلر و تلویزیون را ترجیح می‌دهند، اینجا تجربه قابل‌قبولی در حالت قابل‌حمل ارائه می‌شود.

زمان بارگذاری نیز کوتاه است و حتی هنگام انتقال میان مناطق، انتظار طولانی دیده نمی‌شود.

جمع‌بندی

Onimusha: Way of the Sword در بازگرداندن هویت قدیمی مجموعه، مسیر متفاوتی نسبت به بسیاری از اکشن‌ماجراجویی‌های مدرن انتخاب کرده است. بازی ضمن اضافه کردن مکانیک‌های جدید، همچنان روی مبارزات دقیق، دفاع به‌موقع و مدیریت درست موقعیت‌ها تمرکز دارد.

ساختار نسبتاً کنترل‌شده، داستان با فضای تاریخی و فولکلور ژاپنی، شخصیت‌های قابل‌توجه، مبارزات مبتنی بر زمان‌بندی و عملکرد مناسب روی Switch 2 از مهم‌ترین نقاط قوت آن هستند. در مقابل، شروع نسبتاً طولانی، چند اوج سختی و نیاز به جمع‌آوری منابع کمیاب در بخش پایانی برای تکمیل ۱۰۰ درصدی، جزو معدود نکات منفی تجربه محسوب می‌شوند.

در مجموع، Way of the Sword تلاش می‌کند Onimusha را برای مخاطب امروزی بازسازی کند، بدون اینکه ویژگی‌هایی را که این مجموعه با آن‌ها شناخته می‌شود کنار بگذارد. نتیجه، اثری است که هم روی مهارت بازیکن حساب می‌کند و هم نمی‌خواهد برای ایجاد چالش، تجربه را بی‌دلیل تنبیه‌کننده کند.

این بررسی روی کنسول نینتندو سوییچ 2 با نسخه‌ای انجام شده که ناشر در اختیار نویسنده قرار داده است.